madaling araw.

walang maaninag

madaling araw.

ano bang tinatanaw?

asan bang pagkaantok,
ba’t nakalimutang dumalaw?

sa gitna ng dilim
at katahimikan
anong nakakubli?

ilan ang payapang natutulog
ilan ang hindi?

…

ilang oras pa kayang
hihintayin ang liwanag?

pinupuno ang isipan
ng pagkabagabag
sa mga bagay na
kung anu-ano.

hay, sana
natulog na lang ako.

magandang umaga.

One of the first tasks that we have to do was to describe what our project would be.  What we came up with

Our project aims to create an application (or a game) that would
assist in the teaching of some topics in elementary mathematics. We have chosen to create a learning tool for mathematics because studies done in the past have shown that most Filipino children displays low aptitude in that subject.*“In the 2003 Third International Mathematics and Science Study participated by 45 countries, the Philippines was ranked 41st in mathematics and 42nd in science. The country trailed other Asian nations, including Malaysia and Indonesia.”* -Sen. Loren Legarda.

Through the integration of games with learning, the interest of
students (and hopefully, aptitude) in math would increase. Some of the topics includes: comprehension of whole numbers (i.e.give the place value of a digit in a number, comparison using >,=,<, etc), comprehension of basic mathematical operations (addition, subtraction, multiplication and division), comprehension of fractions, basic geometry (shapes) and
comprehension of time. (Source: Basic Education Curriculum, Philippine Learning Competencies- Math).

was still vague and did not present a really clear picture of what we’re going to do. Aside from that, we forgot to take into account the assessment part. Hopefully, subsequent consultations with our advisers would help us paint a much better and clearer picture of our project.

kagabi… sa karnabal.
maliwanag ang buong lugar…
mga taong nakapalibot
sa mga libangang
di umusad kasama ng panahon.
mga libangang kapalit ng barya
ay nagbibigay ng ilusyon ng saya.
di na pala
nakakatakot ang horror train.
kelan ba lumipas
at kumupas ang mga aswang?
kelan nawalan ng kapangyarihan
ang maiingay na alulong ng aso
upang takutin ang mga tao?
kagabi sa horror train
natawa lang ako.
pero…
asan ang saya?

kagabi sa cable car
nakaupong iniisip
kung kelan bibigay
ang lubid.
nasan na ang tuwang hatid?
wala na ang mahika,
nasan na ang saya
sa umiikot na tsubibo?
bakit naging plastic na lang
ang umiikot na elepante…
saan nagpunta ang hiwaga?

bakit hindi sumama
sa paglakad ng panahon
si wet joker?
masaya ba siyang
binabato ng supot ng tubig
bakit hungkag ang mga mata
sa likod ng ngiti
na palagay ko (at palagay ko lang naman)
ay peke?
at bakit ipinagpalit sa bente pesos
ang karapatang maging bata
o laro lang ba ang lahat
sa kanya?

kagabi… sa karnabal
hindi na nagawa
pang magbago…
ano ang kumulong
sa libangang naiwan
ng panahon?

o ako lang ba ang nang-iwan?

Kaya kong maging masaya sa labas
Pero parang laging may kulang
Kaya kong tumawa ng malakas
Ngunit hanggang tenga lang siya dinig.

Kaya kong maglakad
kahit walang patutunguhan.
At kaya kong itanggi
ang kapagurang nararamdaman.

Wag lang ako titigil
Wag lang mag-iisip.

Kaya kong ipilit sa sarili
na wala akong hinahanap.
O magpanggap
na nakita ko na.

Kaya ko.
Wag mo lang ipaalala
na hindi pala.

gusto kong
basagin ang katahimikang
nakabalot sa nakaririnding
ingay
gusto kong bigyan
ng tunog
ang mga hikbing pilit
na ikinukubli
sa tapang na
tanggapin ang pagkutya
nila.
gusto kong
bigyan ng boses
ang bibig
na pininturahan
ng pekeng ngiti at
binusalan
ng sistemang di nakakaintindi
gusto kong
ibalik ang buhay
sa likod ng mga matang
pinadilim ng
mga taon ng pait.
gusto kong ibalik
sa ‘yong mga kamay
ang laruan
na miminsan lang
yatang nahawakan.

gusto kong magsalita
magalit para sa ‘yo.
gusto kong umupo at makinig
alamin kung bakit
sabihin
kumbinsihin
ipaalala ang karapatang
dapat ay batid mo.

bakit ba
hanggang tingin
lang ako?

naghintay ka ba?
akala ko hindi.
wala ka kasing sinabi
at di ko kayang magbasa
ng utak ng ibang tao.
nahihirapan din akong
intindihin kahit ang
sarili ko
ikaw pa kaya?

akala ko di ka naghintay
kaya umalis na ‘ko
at inakyat ang hagdang
iba sa ‘ting ginusto.
malayo na ko
di ko na kayang bumalik
at iba na ang damdaming
tangay sa pagpanhik

ayokong sabihin
dahil masakit
pero di ka na kasali
sa mga inihahakbang ko
akala ko kasi
di ka naghihintay.

kaya,
umalis ka na rin
kasi kahit bigla akong bumalik
iba na ang pagtingin.

hindi patas na hilingin ko
na samahan nyo ko
sa pananatili sa alalang
nabuo.

hindi patas na pigilan ko
ang pagtahak sa daang
dati pa’y pinili nyo.

hindi patas na idamay ko pa
kayo sa kahilingang wag na lang
sana umikot ang mundo.

ikinulong ko ang mga ala-ala
sa kristal na sana’y di mababasag
at itinago sa kailailaman
ng ating pinagmulan.

pero di patas na isama ko pa kayo
kahit gusto ko sana ‘tong balikan.

dahil baka pagkarating ko dun
iba na rin pala ang
gustong kong puntahan.

Di mabuo-buo
ang mga katagang
nakakubli
sa sulok ng isip.
Gaano man ang
pilit palayain
Sadyang nakagapos
pa rin
Walang susi
ang hawlang kumukulong
sa mga salitang
nais pakawalan
ngunit di magawa.
Saan napupulot
ang lakas na
bigyang tunog
ang mga tauhang
ayaw mabuo
kahit sa papel man
lang?
Pakiusap,
kailangan ko
ng kasama
dito.
Maaari bang
hayaan nyo nang
malikha ko
kayo?

Hindi ko madama
ang mga pader na
kumukulong
pero andyan sila.
di ko makita kung
ano-
pero may pumipigil
sa paghinga.
gusto kong
tumakbo
palayo,
pero san ako
pupunta?
di maihakbang
ang di naman
nakagapos na paa.
Walang
patutunguhan
ang diwang
walang malay
kung anong
nasa labas…
Paano ba
gagawin ang
pagtakas
sa hawlang
nakabukas
pero parang nakasara?

wala na ang tanikalang
gumapos sa nakaraan
nabura na sa isipan
ang mga ala-alang
pumigil sa paghakbang.
naisara na ang pintuang
pabalik sa pinanggalingan.

ang paglimot pala…

…ay paglaya.